referat Chruszczowa

List ten Nad­ieżda Kon­stan­ty­nowna napi­sała 23 grud­nia 1922 r. Po upły­wie dwóch i pół mie­sięcy, w marcu 1923 roku Wło­dzi­mierz Iljicz Lenin prze­słał do Sta­lina nastę­pu­jący list:

2. LIST W. I. LENINA

„Do Towa­rzy­sza Stalina.

Odpisy otrzy­mują: Kamie­niew i Zinowjew.

Sza­nowny t. Stalin!

Pozwo­li­li­ście sobie na gru­biań­skie wezwa­nie mojej żony do tele­fonu i zwy­my­śla­nie jej. Cho­ciaż oświad­czyła Wam, że zga­dza się zapo­mnieć o tym, co zostało powie­dziane, to jed­nak dowie­dzieli się od niej o tym fak­cie Zino­wiew i Kamie­niew. Nie mam zamiaru zapo­mi­nać tak łatwo o tym, co się robi prze­ciwko mnie, a nie potrze­buję tu pod­kre­ślać, że uwa­żam za skie­ro­wane rów­nież prze­ciwko sobie to, co się czyni prze­ciwko mojej żonie. Pro­szę więc, aby­ście roz­wa­żyli, czy jeste­ście skłonni cof­nąć swoje słowa i prze­pro­sić, czy też woli­cie zerwa­nie sto­sun­ków pomię­dzy nami (na sali poruszenie).

Z powa­ża­niem: Lenin 5-go marca 1923 roku.”

Towa­rzy­sze! Nie będę komen­to­wał tych doku­men­tów. Mówią one wymow­nie same za sie­bie. Skoro Sta­lin mógł zacho­wy­wać się w ten spo­sób za życia Lenina, mógł tak odno­sić się do Nad­ieżdy Kon­stan­ty­nowny Krup­skiej, którą par­tia dobrze zna i wysoko ceni, jako wier­nego przy­ja­ciela Lenina i aktyw­nego bojow­nika o sprawę naszej par­tii od chwili jej powsta­nia — to można sobie wyobra­zić, jak trak­to­wał Sta­lin innych ludzi. Te jego ujemne cechy roz­wi­jały się coraz bar­dziej i w ostat­nich latach nabrały cha­rak­teru zupeł­nie nieznośnego.

Jak dowio­dły póź­niej­sze wyda­rze­nia, nie­po­kój Lenina był uza­sad­niony: w pierw­szym okre­sie po zgo­nie Lenina Sta­lin liczył się jesz­cze z jego wska­za­niami, ale potem zaczął lek­ce­wa­żyć poważne prze­strogi Wło­dzi­mie­rza Iljicza.

Jeżeli prze­ana­li­zu­jemy prak­tykę sto­so­waną przez Sta­lina w kie­ro­wa­niu par­tią i kra­jem, jeżeli zasta­no­wimy się nad tym wszyst­kim, czego dopu­ścił się Sta­lin, prze­ko­namy się, że obawy Lenina były .słuszne. Ujemne cechy Sta­lina, ’które za cza­sów leni­now­skich były tylko w zarodku, prze­kształ­ciły się w ciągu ostat­nich lat w cięż­kie nad­uży­wa­nie wła­dzy przez Sta­lina, co wyrzą­dziło nie­zli­czone szkody naszej partii.

Musimy poważ­nie roz­wa­żyć i we wła­ściwy spo­sób prze­ana­li­zo­wać tę sprawę, aby wyklu­czyć wszelką moż­li­wość powtó­rze­nia się w jakiej­kol­wiek for­mie tego, co miało miej­sce za życia Sta­lina, który abso­lut­nie nie zno­sił kole­gial­no­ści w kie­row­nic­twie i w pracy, pozwa­lał ***sobie na bru­talną prze­moc wobec wszyst­kiego, co już nie tylko było mu prze­ciwne, lecz wyda­wało się mu, przy jego kapry­śnym i despo­tycz­nym uspo­so­bie­niu, sprzeczne z jego koncepcjami.

Sta­lin dzia­łał nie za pomocą prze­ko­ny­wa­nia, wyja­śnia­nia, cier­pli­wej pracy z ludźmi, lecz przez narzu­ca­nie swych kon­cep­cji, żądając bez­względ­nego pod­po­rząd­ko­wa­nia się swemu, zda­niu. Kto się temu sprze­ci­wiał lub sta­rał się uza­sad­nić swój punkt widze­nia, słusz­ność swo­jego sta­no­wi­ska — ska­zy­wany był na wyłą­cze­nie z kie­row­ni­czego kolek­tywu, a następ­nie na uni­ce­stwie­nie moralne i fizyczne. Tak było zwłasz­cza w okre­sie po XVII Zjeź­dzie Par­tii, kiedy ofiarą despo­ty­zmu Sta­lina padło wielu uczci­wych, odda­nych spra­wie komu­ni­zmu, wybit­nych dzia­ła­czy par­tyj­nych i sze­re­go­wych pra­cow­ni­ków partii.

Należy stwier­dzić, że par­tia sto­czyła poważną walkę prze­ciwko troc­ki­stom, pra­wi­cow­com, nacjo­na­li­stom bur­żu­azyj­nym, że roz­gro­miła ide­owo wszyst­kich wro­gów leni­ni­zmu. Ta walka ide­olo­giczna prze­pro­wa­dzona została pomyśl­nie, w jej toku par­tia jesz­cze bar­dziej wzmoc­niła się i zahar­to­wała. Tutaj Sta­lin ode­grał pozy­tywną rolę.

Par­tia sto­czyła wielką ide­olo­giczną walkę poli­tyczną z tymi ludźmi w swo­ich sze­re­gach, któ­rzy wysu­wali tezy anty­le­ni­now­skie, repre­zen­to­wali linię poetyczną wrogą par­tii i spra­wie socja­li­zmu. Była to walka upo­rczywa i ciężka lecz konieczna, gdyż linia poli­tyczna zarówno bloku trockistowsko-zinowjewowskiego jak i bucha­ri­now­ców pro­wa­dziła w isto­cie rze­czy do odbu­dowy kapi­ta­li­zmu, do kapi­tu­la­cji przed bur­żu­azją świa­tową. Wyobraźmy sobie na chwilę, co by się stało, gdyby w latach 1928–1929 zwy­cię­żyła u nas linia poli­tyczna pra­wi­co­wego odchy­le­nia, orien­ta­cja na ‚indu­stra­li­za­cję per­ka­li­kową”, na kułaka itp. Nie mie­li­by­śmy potęż­nego prze­my­słu cięż­kiego, nie mie­li­by­śmy koł­cho­zów, zna­leź­li­by­śmy się ’bez­bronni i bez­silni wobec oto­cze­nia kapitalistycznego.

Oto dla­czego par­tia pro­wa­dziła nie­ubła­ganą walkę ide­olo­giczną, tłu­ma­czyła wszyst­kim człon­kom par­tii i masom bez­par­tyj­nym, na czym polega szko­dli­wość i nie­bez­pie­czeń­stwo anty­le­ni­now­skich wystą­pień opo­zy­cji troc­ki­stow­skiej i opor­tu­ni­stów pra­wi­co­wych. I ta ogromna praca nad wyja­śnie­niem linii par­tii wydała owoce: zarówno troc­ki­ści jak i opor­tu­ni­ści pra­wi­cowi zostali poli­tycz­nie odizo­lo­wani, przy­tła­cza­jąca więk­szość par­tii poparła linię leni­now­ską, a par­tia potra­fiła pobu­dzić i zor­ga­ni­zo­wać masy pra­cu­jące do wcie­le­nia w życie leni­now­skiej linii par­tii, do zbu­do­wa­nia socjalizmu.

Zwraca uwagę oko­licz­ność, że nawet w toku zacie­kłej walki ide­olo­gicz­nej prze­ciwko troc­ki­stom, zinow­je­wow­com, bucha­ri­now­com i innym — nie sto­so­wano wobec nich skraj­nych repre­syj­nych środ­ków. Walka toczyła się na grun­cie ide­olo­gicz­nym. Ale po upły­wie kilku lat, kiedy socja­lizm w naszym kraju był już w zasa­dzie zbu­do­wany, kiedy zli­kwi­do­wane zostały w zasa­dzie klasy wyzy­sku­jące, kiedy zmie­niła się w rady­kalny spo­sób struk­tura socjalna spo­łe­czeń­stwa radziec­kiego, kiedy gwał­tow­nie skur­czyła się baza spo­łeczna dla wro­gich par­tii kie­run­ków poli­tycz­nych i ugru­po­wań, kiedy prze­ciw­nicy ide­owi par­tii byli już od dawna poli­tycz­nie roz­gro­mieni — wów­czas roz­po­częły się prze­ciwko nim represje.

I wła­śnie w owym okre­sie (lata 1935−1937−1938) przy­jęła się prak­tyka maso­wych repre­sji po linii pań­stwo­wej, naj­pierw wobec prze­ciw­ni­ków leni­ni­zmu: troc­ki­stów, zinow­je­wow­ców, bucha­ri­now­ców, od dawna już poli­tycz­nie roz­gro­mio­nych przez par­tię, a następ­nie rów­nież wobec wielu uczci­wych komu­ni­stów, wobec tych kadr par­tyj­nych, które dźwi­gały na swych bar­kach wojnę domową oraz pierw­sze, naj­trud­niej­sze lata indu­stria­li­za­cji i kolek­ty­wi­za­cji, które aktyw­nie wal­czyły prze­ciwko troc­ki­stom i pra­wi­cow­com o leni­now­ską linię partii.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18