Panie, Ty wiesz lepiej ani­żeli ja sam, że się sta­rzeję i pew­nego dnia będę stary.

Zacho­waj mnie od zgub­nego nawyku mnie­ma­nia, że muszę coś powie­dzieć na każdy temat i przy każ­dej oka­zji. Odbierz mi chęć pro­sto­wa­nia każ­demu jego ścieżek.

Uczyń mnie poważ­nym lecz nie ponu­rym, czyn­nym, lecz nie narzu­ca­ją­cym się.

Szkoda mi nie spo­żyt­ko­wać wiel­kich zaso­bów mądro­ści, jakie posia­dam, ale Ty Panie wiesz, że chciał­bym zacho­wać do końca paru przyjaciół.

Wyzwól mój umysł od nie­koń­czą­cego brnię­cia w szcze­góły i daj mi skrzy­deł, bym w lot prze­cho­dził do rze­czy. Zamknij mi usta w przed­mio­cie mych nie­do­ma­gań i cier­pień, w miarę jak ich przy­bywa, a chęć wyli­cza­nia ich staje się z upły­wem lat coraz słodsza.

Nie pro­szę Cie o łaskę roz­ko­szo­wa­nia się opo­wie­ściami o cudzych cier­pie­niach, ale daj mi cier­pli­wość wysłu­cha­nia ich.

Nie śmiem Cię pro­sić o lep­szą pamięć, ale pro­szę Cię o więk­szą pokorę i mniej zachwianą pew­ność, gdy moje wspo­mnie­nia wydają mi się sprzeczne z cudzymi. Użycz mi chwa­leb­nego poczu­cia, że cza­sami mogę się mylić.

Zacho­waj mnie miłym dla ludzi, choć z nie­któ­rymi z nich doprawdy trudno mi wytrzy­mać. Nie chcę być świę­tym, ale zgryź­liwi starcy — to jedno ze szczy­tów osią­gnięć szatana.

Daj mi zdol­ność dostrze­ga­nia dobrych rze­czy w nie­ocze­ki­wa­nych miej­scach i nie­spo­dzie­wa­nych zalet w ludziach. Daj mi, Panie, łaskę mówie­nia im o tym. (…)

Amen.

Podobno taki napis znaj­duje się przy jego gro­bie w Tulu­zie. Poszu­ka­łem ana­lo­gicz­nej modli­twy w innych języ­kach i nie zna­la­złem. Mogę więc przy­pusz­czać, że jest to nasz rodzimy wkład w kul­turę światową.

Nie szko­dzi. I tak jest mądre.

Zwłasz­cza prośba o przy­zwo­le­nie na omyłki.