Kolejny koniec świata

W maju zano­to­wa­łem, że nasze sło­neczko grzecz­nie sobie drze­mało. Drze­mie nadal i nic nie zapo­wiada, żeby się chciało przebudzić.

Przy­pusz­czam, że wkrótce eko­ter­ro­ry­ści zechcą powią­zać zakłó­ce­nia aktyw­no­ści sło­necz­nej z emi­sją CO2 na Ziemi i zaczną się kolejne chore akcje

Nie dalej jak pół­tora wieku temu, podobny koniec ciszy na słońcu skoń­czył się potężną erup­cją. Sło­neczko sobie kich­nęło wysy­ła­jąc w naszym kie­runku pecynę zjo­ni­zo­wa­nej mate­rii. Działo się to w roku pań­skim 1859 na początku września.

W poło­wie XIX wieku sieć elek­tryczna była jesz­cze w zalążku, więc nie miało się co uszka­dzać. Naj­więk­sze kło­poty mieli tele­gra­fi­ści, któ­rym sta­cje koń­cowe zaczęły iskrzyć i nie­które podobno się zapaliły.

Taka burza magne­tyczna może zain­du­ko­wać na dłu­gim kablu cał­kiem nie­złe napię­cia zdolne uszko­dzić trans­for­ma­tory. Każda elek­trow­nia wysyła w świat ener­gię po liniach wyso­kiego napię­cia, więc musi być wypo­sa­żona w trans­for­ma­tor blo­kowy pod­no­szący napię­cie z kilku do kil­ku­set kilo­wol­tów. Trans­for­ma­to­rek waży kil­ka­set ton, ma wiel­kość kostki o boku 10 metrów. Ot takie maleń­stwo. A podobno pierw­sze się pali przy burzach magnetycznych.

Wstępne obli­cze­nia mówią, że więk­szość trans­for­ma­to­rów blo­ko­wych na świe­cie szlag trafi po takiej erup­cji. Trzeba będzie je wymie­nić na nowe. Pro­duk­cja takiego trans­for­ma­tora trwa około roku, oczy­wi­ście przy zało­że­niu, że fabryka ma zapew­nione dostawy surow­ców i energii.

Zain­te­re­so­wa­nych dal­szym cią­giem odsy­łam do opo­wia­da­nia „Pro­fe­sor Dońda” ze zbioru „Dzien­niki gwiaz­dowe” Sta­ni­sława Lema.

Zasta­na­wiam się, czy juz kupo­wać puszki z zupą rakową ‚ bo sło­neczko nadal śpi.

Za to być może za chwilę obu­dzą sie po raz kolejny Świad­ko­wie Jechowy i wywróżą kolejny Arma­ge­don. Siódmy z kolei, jak mnie pamięć nie myli.