referat Chruszczowa

Roz­pa­tru­jąc kwe­stię kultu jed­nostki powin­ni­śmy przede wszyst­kim wyja­śnić, jaką szkodę przy­nio­sło to inte­re­som naszej partii.

Wło­dzi­mierz Iljicz Lenin zawsze pod­kre­ślał rolę i zna­cze­nie par­tii w kie­ro­wa­niu socja­li­stycz­nym pań­stwem robot­ni­ków i chło­pów, widząc w tym główny waru­nek pomyśl­nego budow­nic­twa socja­li­zmu w naszym kraju. Wska­zu­jąc na ogromną odpo­wie­dzial­ność par­tii bol­sze­wic­kiej jako rzą­dzą­cej par­tii Pań­stwa Radziec­kiego, Lenin nawo­ły­wał do jak naj­ści­ślej­szego prze­strze­ga­nia wszyst­kich norm życia par­tyj­nego, do reali­zo­wa­nia zasad kole­gial­no­ści w kie­ro­wa­niu par­tią i krajem.

Kole­gial­ność kie­row­nic­twa wypływa z samej natury naszej par­tii, zbu­do­wa­nej na zasa­dach cen­tra­li­zmu demo­kra­tycz­nego. „Ozna­cza to — mówił Lenin — że wszyst­kie sprawy par­tyjne pro­wa­dzą — bez­po­śred­nio lub przez przed­sta­wi­cieli — wszy­scy człon­ko­wie par­tii na rów­nych pra­wach i bez żadnych wyjąt­ków, przy czym wszyst­kie osoby urzę­dowe, wszyst­kie kie­row­ni­cze kole­gia, wszyst­kie instan­cje par­tyjne są obie­ralne, zdają sprawę ze swej dzia­łal­no­ści i są usu­walne” (Dzieła t. XI, str. 434, wyd. poi.).

Wia­domo, że sam Lenin dawał przy­kład jak naj­ści­ślej­szego prze­strze­ga­nia tych zasad. Nie było tak waż­nej sprawy, w któ­rej Lenin podej­mo­wałby decy­zję sam, bez zasię­gnię­cia porady i bez apro­baty więk­szo­ści człon­ków KC lub człon­ków Biura Poli­tycz­nego KC.

W okre­sach naj­trud­niej­szych dla naszej par­tii i kraju, Lenin uwa­żał za konieczne regu­larne zwo­ły­wa­nie zjaz­dów, kon­fe­ren­cji par­tyj­nych i posie­dzeń ple­nar­nych Komi­tetu Cen­tral­nego Par­tii, na któ­rych oma­wiano wszyst­kie naj­waż­niej­sze zagad­nie­nia i podej­mo­wano uchwały wszech­stron­nie opra­co­wane przez kolek­tyw przywódców.

Przy­po­mnijmy sobie na przy­kład rok 1918, gdy nad kra­jem zawi­sło nie­bez­pie­czeń­stwo napa­ści inter­wen­tów impe­ria­li­stycz­nych. W tych warun­kach zwo­łano VII Zjazd Par­tii w celu omó­wie­nia żywot­nie waż­nej i nie cier­pią­cej zwłoki sprawy — pokoju. W 1919 roku, w ogniu wojny domo­wej zwo­łano VIII Zjazd Par­tii, na któ­rym uchwa­lono nowy pro­gram Par­tii, roz­wią­zano tak ważne zagad­nie­nia jak sprawa usto­sun­ko­wa­nia się do pod­sta­wo­wych mas chłop­stwa, orga­ni­za­cji Armii Czer­wo­nej, jak sprawa kie­row­ni­czej roli par­tii w pracy Rad, poprawy składu socjal­nego par­tii i inne zagad­nie­nia. W 1920 roku zwo­łany został IX Zjazd Par­tii, który wyty­czył zada­nia Par­tii i kraju w dzie­dzi­nie budow­nic­twa gospo­dar­czego. W roku 1921, na X Zjeź­dzie Par­tii uchwa­lona została opra­co­wana przez Lenina nowa poli­tyka eko­no­miczna i histo­ryczna rezo­lu­cja „O jed­no­ści partii”.

Za życia Lenina zjazdy par­tyjne odby­wały się regu­lar­nie; zawsze, gdy nastę­po­wał rady­kalny zwrot w roz­woju par­tii i kraju, Lenin uwa­żał przede wszyst­kim za nie­zbędne sze­ro­kie omó­wie­nie przez Par­tię zasad­ni­czych spraw poli­tyki wewnętrz­nej i zagra­nicz­nej, zagad­nień budow­nic­twa par­tyj­nego i państwowego.

Jest rze­czą nie­zmier­nie cha­rak­te­ry­styczną, że Lenin swoje ostat­nie arty­kuły, listy i uwagi adre­so­wał wła­śnie do Zjazdu Par­tii jako do naj­wyż­szego organu par­tyj­nego. W okre­sie mię­dzy Zjaz­dami Komi­tet Cen­tralny Par­tii wystę­po­wał jako naj­bar­dziej auto­ry­ta­tywny kolek­tyw kie­row­ni­czy, ściśle prze­strze­ga­jący zasad Par­tii i reali­zu­jący jej politykę.

Tak było za życia Lenina.

Czy te święte dla naszej Par­tii zasady leni­now­skie prze­strze­gane były po śmierci Wło­dzi­mie­rza Iljicza?

Pod­czas gdy w pierw­szych latach po śmierci Lenina Zjazdy Par­tii i posie­dze­nia ple­narne KC odby­wały się mniej wię­cej regu­lar­nie, to póź­niej, kiedy Sta­lin zaczął coraz bar­dziej nad­uży­wać wła­dzy, zaczęto zasady te bru­tal­nie naru­szać. Ujaw­niło się to w szcze­gól­no­ści w ciągu ostat­nich 15 lat jego życia. Czy można uwa­żać za nor­malny fakt, że mię­dzy XVIII a XIX Zjaz­dem Par­tii minęło prze­szło 13 lat, w ciągu któ­rych nasza Par­tia i kraj prze­żyły tyle wyda­rzeń? Wyda­rze­nia te sta­now­czo wyma­gały powzię­cia przez Par­tię uchwał w spra­wach obrony kraju w warun­kach Wojny Naro­do­wej i w spra­wach poko­jo­wego budow­nic­twa w latach powo­jen­nych. Nawet po zakoń­cze­niu wojny Zjazd nie zbie­rał się prze­szło 7 lat.

Nie zwo­ły­wano pra­wie ple­nar­nych posie­dzeń Komi­tetu Cen­tral­nego. Wystar­czy powie­dzieć, że w ciągu wszyst­kich lat Wiel­kiej Wojny Naro­do­wej nie odbyło się fak­tycz­nie ani jedno Ple­num KC. Co prawda była próba zwo­ła­nia Ple­num KC w paź­dzier­niku 1941 roku, gdy z całego kraju spe­cjal­nie wezwano do Moskwy człon­ków KC. Dwa dni cze­kali oni na otwar­cie Ple­num, lecz nie docze­kali się. Sta­lin nie chciał nawet spo­tkać się i poroz­ma­wiać z człon­kami Komi­tetu Cen­tral­nego. Fakt ten świad­czy, jak zde­mo­ra­li­zo­wany był Sta­lin w pierw­szych mie­sią­cach wojny i jak wynio­śle i lek­ce­wa­żąco trak­to­wał człon­ków KC.

W prak­tyce tej zna­la­zło wyraz igno­ro­wa­nie przez Sta­lina norm życia par­tyj­nego, pode­pta­nie przez niego leni­now­skiej zasady kole­gial­nego kie­row­nic­twa partyjnego.

Samo­wola Sta­lina wobec Par­tii i jej Komi­tetu Cen­tral­nego ujaw­niła się w szcze­gól­no­ści po XVII Zjeź­dzie Par­tii, który odbył się w 1934 roku.

Komi­tet Cen­tralny, dys­po­nu­jąc licz­nymi fak­tami świad­czą­cymi o bru­tal­nej samo­woli wobec kadr par­tyj­nych, wyło­nił komi­sie par­tyjną z ramie­nia Pre­zy­dium KC, któ­rej pole­cił dokładne zba­da­nie, w jaki spo­sób stały się moż­liwe masowe repre­sje prze­ciwko więk­szo­ści człon­ków i kan­dy­da­tów Komi­tetu Cen­tral­nego Par­tii, wybra­nego przez XVII Zjazd WKP(b).

Komi­sja zazna­jo­miła się z wielką ilo­ścią mate­ria­łów w archi­wach NKWD, z innymi doku­men­tami oraz usta­liła liczne fakty fabry­ko­wa­nia spraw prze­ciwko komu­ni­stom, fał­szy­wych oskar­żeń, krzy­czą­cych naru­szeń pra­wo­rząd­no­ści socja­li­stycz­nej, w wyniku czego zgi­nęli nie­winni ludzie. Wycho­dzi na jaw, że wielu pra­cow­ni­ków par­tyj­nych, radziec­kich i gospo­dar­czych, któ­rych uznano w latach 1937–38 za „wro­gów”, w rze­czy­wi­sto­ści nigdy nie było wro­gami, szpie­gami, szkod­ni­kami itp., że w isto­cie zawsze byli oni uczci­wymi komu­ni­stami, ale ich oczer­niono, i cza­sem, nie wytrzy­mu­jąc bar­ba­rzyń­skich tor­tur sami sie­bie oskar­żali (pod dyk­tando sędziów śledczych-fałszerzy) o wszel­kie cięż­kie i nie­praw­do­po­dobne prze­stęp­stwa. Komi­sja przed­sta­wiła Pre­zy­dium KC obszerny udo­ku­men­to­wany mate­riał w spra­wie maso­wych repre­sji prze­ciwko dele­ga­tom na XVII Zjazd Par­tii i człon­kom Komi­tetu Cen­tral­nego, wybra­nego przez ten Zjazd. Mate­riały te zostały roz­pa­trzone przez Pre­zy­dium Komi­tetu Centralnego.

Usta­lono, że spo­śród 139 człon­ków i kan­dy­da­tów na człon­ków Komi­tetu Cen­tral­nego Par­tii, wybra­nych na XVII Zjeź­dzie, zostało aresz­to­wa­nych i roz­strze­la­nych (głów­nie w latach 1937–38) 98 osób, to zna­czy 70%. (Obu­rze­nie na sali).

Jaki był skład dele­ga­tów na XVII Zjazd? Wia­domo, że 80°/o uczest­ni­ków XVII Zjazdu z gło­sem decy­du­ją­cym wstą­piło do Par­tii w latach kon­spi­ra­cji przed rewo­lu­cją i pod­czas wojny domo­wej, to zna­czy do 1920 roku włącz­nie. Jeśli cho­dzi o skład socjalny, pod­sta­wową masę dele­ga­tów na Zjazd sta­no­wili robot­nicy (60% dele­ga­tów z gło­sem decydującym).

Dla­tego było rze­czą abso­lut­nie nie do pomy­śle­nia, aby Zjazd o takim skła­dzie wybrał Komi­tet Cen­tralny, któ­rego więk­szość oka­zała by się wro­gami Par­tii. Tylko w wyniku tego, że uczciwi komu­ni­ści zostali oszka­lo­wani i że oskar­że­nia prze­ciwko nim zostały sfa­bry­ko­wane, że dopusz­czono do potwor­nych naru­szeń pra­wo­rząd­no­ści rewo­lu­cyj­nej — 70% człon­ków i kan­dy­da­tów KC, o wybra­nych przez XVII Zjazd, uznano za wro­gów Par­tii i ludu.

Taki sam los spo­tkał nie tylko człon­ków KC, lecz rów­nież więk­szość dele­ga­tów na XVII Zjazd Par­tii. Spo­śród 1966 dele­ga­tów na Zjazd z gło­sem decy­du­ją­cym i dorad­czym — aresz­to­wano na pod­sta­wie oskar­żeń o prze­stęp­stwa kontr­re­wo­lu­cyjne znacz­nie wię­cej niż połowę — 1108 osób. Już sam ten fakt świad­czy, jak nie­do­rzeczne, dzi­kie, sprzeczne ze zdro­wym roz­sąd­kiem były oskar­że­nia o prze­stęp­stwa kontr­re­wo­lu­cyjne, wysu­nięte, jak się obec­nie wyja­śnia, wobec więk­szo­ści uczest­ni­ków XVII Zjazdu Par­tii. (Obu­rze­nie na sali).

Należy przy­po­mnieć, że XVII Zjazd Par­tii prze­szedł do histo­rii jako Zjazd Zwy­cięz­ców. Dele­ga­tami na Zjazd byli aktywni uczest­nicy budow­nic­twa naszego pań­stwa socja­li­stycz­nego, wielu z nich ofiar­nie wal­czyło o sprawę par­tii w latach przed­re­wo­lu­cyj­nych, w kon­spi­ra­cji i na fron­tach wojny domo­wej, odważ­nie wal­czyło z wro­gami, nie­jed­no­krot­nie patrzyło w oczy śmierci i nie drgnęło. Jak więc można uwie­rzyć, aby tacy ludzie w okre­sie po poli­tycz­nym roz­gro­mie­niu zinow­je­wow­ców, troc­ki­stów i pra­wi­cow­ców, po wiel­kich zwy­cię­stwach budow­nic­twa socja­li­stycz­nego, oka­zali się „dwu­li­cow­cami”, prze­szli do obozu wro­gów socjalizmu?

Stało się to w wyniku nad­uży­cia wła­dzy przez Sta­lina, który zaczął sto­so­wać masowy ter­ror prze­ciwko kadrom partyjnym.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18