referat Chruszczowa

Towa­rzy­sze! Kult jed­nostki przy­czy­nił się do roz­po­wszech­nie­nia w budow­nic­twie par­tyj­nym i dzia­łal­no­ści gospo­dar­czej wadli­wych metod, powo­do­wał bru­talne naru­sza­nie demo­kra­cji
i wewnątrz­par­tyj­nej i radziec­kiej, jałowe admi­ni­stro­wa­nie, róż­nego rodzaju wypa­cze­nia, zama­zy­wa­nie bra­ków, lakie­ro­wa­nie rze­czy­wi­sto­ści. Roz­ple­niło się u nas nie­mało pochleb­ców, spe­cja­li­stów od hurra-optymizmu i mydle­nia oczu.

Nie wolno nie widzieć rów­nież tego, że wsku­tek licz­nych aresz­to­wań prze­pro­wa­dzo­nych wśród dzia­ła­czy par­tyj­nych, radziec­kich i gospo­dar­czych wielu naszych pra­cow­ni­ków zaczęło pra­co­wać nie­śmiało, wyka­zy­wało nad­mierną ostroż­ność, oba­wiało się wszyst­kiego co nowe, bało się wła­snego cie­nia, zaczęło wyka­zy­wać mniej ini­cja­tywy w pracy.

A weźmy uchwały orga­nów ¦par­tyj­nych i radziec­kich. Zaczęto je spo­rzą­dzać według sza­blonu, czę­sto­kroć bez uwzględ­nie­nia kon­kret­nej sytu­acji. Doszło do tego, że dzia­ła­cze par­tyjni i inni na naj­mniej­szych nawet posie­dze­niach, we wszel­kich spra­wach wygła­szali prze­mó­wie­nia z papierka. Wszystko to rodziło nie­bez­pie­czeń­stwo zurzęd­ni­cze­nia pracy par­tyj­nej i radziec­kiej, biu­ro­kra­ty­za­cji aparatu.

Ode­rwa­nie Sta­lina od życia, fakt, że nie znał on praw­dzi­wego stanu rze­czy w tere­nie, można dobrze wyka­zać na przy­kła­dzie kie­ro­wa­nia rolnictwem.

Wszy­scy, któ­rzy choć tro­chę inte­re­so­wali się sytu­acją w kraju, widzieli ciężką sytu­ację w rol­nic­twie, a Sta­lin tego nie dostrze­gał. Czy mówi­li­śmy o tym Sta­li­nowi? Tak, mówi­li­śmy, ale on nas nie popie­rał. Dla­czego tak się stało? Dla­tego, że Sta­lin nigdzie nie wyjeż­dżał, nie spo­ty­kał się z robot­ni­kami i. koł­choź­ni­kami i nie znał rze­czy­wi­stej sytu­acji w terenie.

Kraj i rol­nic­two — pozna­wał tylko z fil­mów. A filmy upięk­szały, lakie­ro­wały ist­nie­jący stan rze­czy w rol­nic­twie. W wielu fil­mach życie koł­cho­zowe przed­sta­wiane było tak, że stoły ugi­nają się od indy­czek i gęsi. Widocz­nie Sta­lin sądził, że tak jest w rzeczywistości.

Wło­dzi­mierz Iljicz Lenin ina­czej patrzył na życie, był zawsze ściśle zwią­zany z ludem; przyj­mo­wał u sie­bie dele­ga­tów chłop­skich, czę­sto prze­ma­wiał na zebra­niach w fabry­kach, jeź­dził na wieś, roz­ma­wiał z chłopami.

Sta­lin odgro­dził się od ludu, nigdzie nie wyjeż­dżał. I to trwało dzie­siątki lat. Ostatni raz wyje­chał na wieś w stycz­niu 1928 r., kiedy udał się na Sybe­rię w spra­wie dostaw zboża. Skądże mógł znać sytu­ację na wsi?

A kiedy pod­czas jed­nej z roz­mów powie­dziano Sta­li­nowi, że sytu­acja w rol­nic­twie jest u nas ciężka, że szcze­gól­nie źle przed­sta­wia się sprawa pro­duk­cji mięsa i innych arty­ku­łów hodow­la­nych, wów­czas powo­łano komi­sję, któ­rej pole­cono przy­go­to­wać pro­jekt uchwały „O środ­kach zmie­rza­ją­cych do dal­szego roz­woju hodowli w koł­cho­zach i sow­cho­zach”. Opra­co­wa­li­śmy taki projekt.

Oczy­wi­ście nasze ówcze­sne pro­po­zy­cje nie obej­mo­wały wszyst­kich moż­li­wo­ści, ale nakre­ślono drogi pod­nie­sie­nia hodowli w koł­cho­zach i sow­cho­zach. Pro­po­no­wano wów­czas pod­nieść ceny skupu pro­duk­tów hodow­la­nych, alby zwięk­szyć zain­te­re­so­wa­nie mate­rialne koł­choź­ni­ków, pra­cow­ni­ków MTS i sow­cho­zów w roz­wi­ja­niu hodowli. Ale opra­co­wany przez nas pro­jekt nie został przy­jęty i w lutym 1953 r. został odłożony.

Co wię­cej, przy roz­pa­try­wa­niu tego pro­jektu Sta­lin zapro­po­no­wał, aby zwięk­szyć pła­cony przez koł­chozy i koł­choź­ni­ków poda­tek jesz­cze o 40 miliar­dów rubli, ponie­waż jego zda­niem, chło­pom dobrze się powo­dzi i koł­choź­nik, sprze­daw­szy jedną tylko kurę, może w pełni uiścić poda­tek państwowy.

Pomy­śl­cie tylko co to ozna­czało. Prze­cież 40 miliar­dów rubli to suma, któ­rej chłopi nie otrzy­my­wali za wszyst­kie dostar­czane przez nich ’pań­stwu pro­dukty. W 1952 r. na przy­kład koł­chozy i koł­choź­nicy otrzy­mali za całą dostar­czoną i sprze­daną pań­stwu pro­duk­cję 26.280 min. rubli.

Czyż taka pro­po­zy­cja Sta­lina opie­rała się na jakich­kol­wiek danych? Oczy­wi­ście nie. W takich wypad­kach fakty i cyfry go nie inte­re­so­wały. Jeśli coś powie­dział Sta­lin zna­czy to, że tak jest — prze­cież jest on „geniu­szem”, a geniusz nie musi liczyć, wystar­czy by spoj­rzał, a od razu okre­śli jak być powinno. Wypo­wie­dział swe zda­nie, a potem wszy­scy muszą powta­rzać za nim i zachwy­cać się jego mądrością.

Ale co było mądrego w pro­po­zy­cji zwięk­sze­nia podatku rol­nego o 40 miliar­dów rubli? Nie, zupeł­nie nie, gdyż pro­po­zy­cja ta nie opie­rała się na real­nej oce­nie rze­czy­wi­sto­ści, lecz na fan­ta­stycz­nych pomy­słach czło­wieka ode­rwa­nego od życia.

Obec­nie w rol­nic­twie zaczy­namy po tro­chu wyplą­ty­wać się z trud­nej sytu­acji. Prze­mó­wie­nia dele­ga­tów na XX Zjeź­dzie par­tii cie­szą każ­dego z nas; cie­szymy się, biedy wielu dele­ga­tów mówi, że ist­nieją wszel­kie warunki, aby wyko­nać zada­nia szó­stej pię­cio­latki w zakre­sie pro­duk­cji pod­sta­wo­wych arty­ku­łów hodow­la­nych nie w ciągu pię­ciu lat, lecz w ciągu 2–3 lat. Jeste­śmy prze­ko­nani, że zada­nia nowej pię­cio­latki będą pomyśl­nie wyko­nane. (Dłu­go­trwałe oklaski).

***

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18